Maar goed, druk druk druk, dus. We zijn bezig met de voorbereidingen voor de nieuwe cd, hebben een photoshoot met Peter de Bock gedaan (eindelijk een paar nieuwe foto's van steeds ouder wordende koppen, zie de poster/flyer!) en hebben we ons de afgelopen weken de blaren op de vingers geoefend. Want we gaan spelen! En hoe! Aan het eind van de zomer staken we de koppen bij elkaar en besloten we dat we eigenlijk ons 20th anniversary met een feestelijke knal wilden afsluiten en daarom zullen we op 24 november aanstaande in Cafe DuPont de ULTIEME Signs avond houden!

Inderdaad; een avondvullend programma waarin twintig jaar Signs de revue zal passeren, want naast de reguliere nummers hebben we diep in den ouden doosch getast, de laag stof van een aantal nummers geblazen en zijn er mee aan de gang gegaan. Hebben we een hoop lol aan beleefd, want het is best raar om je eigen liedjes uit de begindagen opnieuw te moeten uitzoeken en opnieuw leren spelen. In ieder geval zullen er die avond dus nummers langskomen die we al heeeeel lang niet gespeeld hebben. Een aantal zelfs niet of zelden live gespeeld. Het was voor ons leuk om die nummers te herontdekken, en zeker voor de fans van het eerste uur goed om die oude krakers weer eens live te horen, lijkt ons. Daarbij zullen we, als we ze op tijd af krijgen tenminste, ook nog een tweetal gloednieuwe nummers spelen, dus we kunnen wel zeggen dat Bert, Marcel, Ron en ik de afgelopen weken de oefenruimte nauwelijks uit geweest zijn.

Om het feest compleet te maken zullen we worden bijgestaan door  een aantal geweldige gastmuzikanten en hebben we ook nog een voorprogramma, verzorgd door de meiden van PRB Experience! Kortom, het word ongetwijfeld een groot feest, en we hopen dat alle muziekvrienden die dit bandje de afgelopen twintig jaar ook maar een beetje een warm hart hebben toegedragen er op die avond bij zullen zijn om dit samen met ons te vieren.

Dus, 24 november, cafe DuPont in Den Helder. Zie je dan!

++++++++++++

::Saturday, july 14, Marcel - It's been a short while, OK a bit longer actually, but what's a year and a half when you think of infinity... (Lame excuse Marcel, better make it worthwhile).

Minirock has been great again. As far as I'm concerned we'll play there every single year. Too bad I wasn't there before eight o'clock, but I had great fun. Freeze kicking beats all around the stage, Room For Ten doing great soulful covers and Living On The Edge as the main event, life's been good that day :-). Despite an unwilling keyboard (My TS decided to speak out that I had been neglecting her too long) I think we had a good performance. And yes, after talking to my TS and plug her the way she likes to we're back on playing terms.

As Hans mentioned in the previous Blog things seem to move upward with our precious band SIGNS. Bert back on the nest, and we're looking forward to make another CD. During the last period of time, say about a year, there hasn't been that much to tell about Signs. To put it gently, we were sort of hibernating. Private matters, an incomplete band and lots of other stuff to attend. I had the honor to write a song for my musical hero, namely Eddie Jobson. Probably not the most famous musician in the world (as he prefers to remain in the background doing his magic), but he's the violinist on the all time classic Love is all by Roger Glover. Trust me, he's both a wonder on his electrical violin as well as on the synth/piano, and a huge musical influence to me.

Starting off at the fanforum on his website 15 of his fans, from 9 different countries decided it was about time to  give Eddie a small token of our appreciation. We agreed to have six months collecting, writing and producing different songs and putting them on CD. The result is something I'm very proud of, as a matter of fact we're all proud as hell. This project turned out a little bigger than we expected. Thinking of about maybe a hundred cd's (ofcourse #1 for Eddie Jobson, the others for ourselves and a few madmen/family/Eddie fans) and a few sent to prog related companies/websites we thought it to be a fun thing to do. Well, to cut a long story short, Mr. Jobson was more than pleased with our gesture and put our cd "Theme of Appreciation" full front on his record company's website: www.globemusic.com. Now, THAT's an honor!! Even better, profits will be donated to the research of breast cancer. So if you like the music or to support the research visit this website and please order a copy.

That's enough about my personal doings I think, back to the here and now.

At the moment we're busy on our new project, a brand new cd with new songs, and maybe Kings Of Disney and Phenomena re-recorded. Thanks to a few VIP's (to us anyway), Bertus and Mark, Signs is on his way to yet another rising. Given the opportunity by Bertus getting to know Mark, his wife Dominique and son Brian, Signs is becoming more professional. Since we're not the world's greatest talents promoting our band properly - in fact all we are able to do is write really good songs (no arrogance, just pride) - it is the right time to leave some tasks up to others. At the moment our plans are heading this way: Bertus will take care of some management tasks, meaning calling venues/companies/psychiatric institutes getting us on stage/in straightjackets. We're currently doing research about equipment to buy, and searching for a really good producer. The previous demo's were mixed by ourselves, Hans en Ron in particular, under very close supervision from Anthony, Bert and me. Imagine rusty hardware, fungus filled bunkers, squeaky amps, almost broken cables and four drooling musicians moving sliders when they're not supposed to. To use the immortal words of Steve Vai: "You don't want that". So there, a new CD is on the way with the right people at the right place. And only time will tell if it's the right time for us, but hey we're going for it like nothing before!!!!

Bertus and Mark, good luck in your endeavours, you'll both need it.... Oh yeah, Bertus: We weally appwefiate youw help. And Mark and Dominique, driving four hours to just see us play at Minirock, and head back another four after our 35 minutes playtime.... You must be nuts, but that's exactly what we like.. Can't thank you enough!
 

::Zondag, 1 juli, Hans - Nog een paar dagen tot Minirock, dus nog snel even een blog.

De dag van de muziek was overigens weer bijzonder leuk, behoorlijk goed optreden zeker gezien de omstandigheden, want zang en keyboards waren nauwelijks te horen zowel op als voor het podium. Maar whatever. Heerlijk publiek, we hebben zelfs nog een toegift mogen geven. Volgend jaar nog maar een keer, lijkt ons. Minstens net zo leuk was overigens het nabieren met de muzikanten van Bratt, Freeze en de Da Cheez Dippazz. Was erg gezellig, jongens.

Tot afgelopen week hebben we verder niet veel geoefend dankzij Ron's hardnekkig onwillige pols, maar het ziet er goed uit, zodat het er op lijkt dat hij er op tijd voor Minirock weer helemaal klaar voor is.

Goed, wat hebben we verder gedaan? Nou, we zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de nieuwe cd. Zoals eerder gezegd, we willen het deze keer wat professioneler aan gaan pakken, dus dat vergt heel wat planning en denkwerk. En hulp van buitenaf.

Zo bevonden we ons vorige week gevieren in Belgie. Via onze goede vriend Bertus zijn we namelijk in contact gekomen met een Belgische zakenman die zo onvoorstelbaar vriendelijk is ons te willen helpen met de totstandkoming van onze volgende cd. Kortom, tijd om elkaar eens te ontmoeten voor een bespreking. Nou ja, bespreking? Veruit de meeste tijd hebben we doorgebracht met het bewonderen van de gitaarcollectie (en de schitterende auto's!), heerlijk eten, en vooral gezellig praten over muziek. En we hebben zelfs op de zeer ruime zolder nog een klein concertje gegeven. Hartelijke dank gaat dan ook uit naar Marc, Dominique en Brian voor de gastvrijheid en de geweldige dag. We zien jullie hopelijk op Minirock!

Verder nog wat? Oh ja, op 20 juli zullen we nog een klein optreden doen in een cafe in de Helderse Koningstraat, maar het betreft hier een verjaardagsfeestje van een goede vriendin. Het is geen besloten feest, dus iedereen is welkom, maar een officieel concert (wat dat ook moge betekenen) zal het niet worden. En wie weet zullen Ron en ik ook met ons nog immer naamloze hobbybandje (met Paul Hartland op drums en Eric-Jan van Leeuwen op zang) nog een aantal covers van Van Halen, Aerosmith en andere Hardrock kraekers spelen.

Nou, tot zover de stand van zaken. Nog een keertje oefenen deze week en dan moeten Signs klaar zijn voor Minirock, we hopen dat het weer donderdag iets is opgeklaard en dat jullie allemaal komen. We spelen ongeveer om 22:00 en hebben er -als altijd- erg veel zin in.

:: Zondag, 27 mei, Hans - "We verwachten dat ook Quelderduyn een aardig muzikaal feestje zal worden", sloten we de vorige blog af.
Nou, echt een muzikaal feestje wilde het helaas niet worden op 6 mei. Dat lag niet aan de bands, niet aan de organisatie, en al helemaal niet aan het prachtige Golden Earring podium plus lichtshow. Maar er was stomweg veel te weinig publiek, zeker gezien de afmetingen van de enorme sporthal. Waar iedereen (afgezien van het handjevol diehards), uithing weet ik niet (allemaal voetbal kijken?) maar in ieder geval niet in het Sportcenter.
Nou ja, we hebben ons best gedaan, maar het optreden zal niet de Signs geschiedenis ingaan als een van meest memorabele.

Jammer, maar helaas.

Ach, aanstaande zaterdag de herkansing tijdens de Dag van de Muziek. Wie Den Helder eens van z'n beste culturele kant wil zien moet zeker een kijkje komen nemen. Op die dag bulkt de stad van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van de muzikale activiteiten. Alles wat in Den Helder ook maar een beetje muziek maakt (van zangkoren tot death Metal) zal op die dag optreden op talloze locaties en het is dan ook traditioneel een van de hoogtepunten van het jaar.

En voor het eerst zullen wij in Windkracht 13 spelen (als afsluiter, dus om een uurtje of elf) en afgaande op de voorgaande jaren, zal het daar aan de gracht best wel eens stampvol en erg gezellig kunnen gaan worden (als de Geluidspolitie geen roet in het eten gooit). Wij hebben er in ieder geval -zoals altijd eigenlijk- erg veel zin in, al was het alleen al omdat voor ons een heleboel leuke bands staan (Bratt, Da Cheez Dippaz', Monkey Blue Monkey, DJFreeze, etc) vol met bekende en bevriende gezichten.

Goed, wat is er verder nog gaande in het Signs-kamp? Allereerst is onze Bert eindelijk teruggekeerd van zijn laatste reis. En dat bedoelen we ook letterlijk, want als het goed is heeft hij zijn allerlaatste reis er op zitten en blijft hij nu ook aan wal. En dus kunnen we serieus aan de slag. Hoe serieus? Nou, heel voorzichtig beginnen we aan een nieuwe cd te denken, want het wordt ons van alle kanten duidelijk gemaakt dat het hoog tijd om eindelijk eens met een opvolger voor Source Code te komen. Vinden we zelf ook, maar deze keer willen we het wel echt goed doen. Dat wil zeggen; een professionele, volwaardige cd, niet alleen qua lengte, met nieuw materiaal, maar ook opname technisch eindelijk een geluid dat ons recht doet. En het ziet er naar uit dat die er ook gaat komen. Het is nog te vroeg om er iets concreets over te zeggen, maar tegen het najaar hopen we de planning rond te hebben.

We houden jullie op de hoogte.

Nog meer goed nieuws: we spelen dit jaar toch weer op het befaamde Minirock festival. Eerst leek het er op dat we zouden spelen, toen leek het er op dat we  definitief niet zouden spelen, maar afgelopen week kregen we plotseling een telefoontje dat we er toch (weer) staan! Zijn we uiteraard heel erg blij mee. Want wat is er mooier dan ons twintig jarig jubileum te vieren op het tienjarig jubileum van het festival? En een zekere historische band is er ook, want al in 1992 stonden we daar op de voorloper van het festival te spelen, toen niet meer dan een uit de hand gelopen barbeque. Ik kan me nog goed herrinneren hoe we daar, tijdens het spelen van Trial & Conviction, probeerden een sateetje te verorberen. Nog weken later moesten we de spetters satesaus van gitaren en toetsen vegen.

Kortom; er is weer een hoop gaande binnen de Signs gelederen en dat lijkt ons goed nieuws.

  We hebben eindelijk weer eens wat nieuwe foto's op de site gezet; Bekijk hier de foto's van het laatste optreden in Superpool. Allen geschoten door (wie anders dan) Peter de Bock. Bedankt Pierre!

Oh, en voor we afsluiten gaat onze hartelijke dank uit naar Anthony Schouten die de afgeopen maanden bereid was een hoop tijd en moeite in zijn oude bandmaten van Signs te steken als invaller voor Bert. En die dat dan ook beter deed dan we zelfs hadden durven hopen. Natuurlijk wisten we al dat Anthony een buitengewoon goede drummer is, maar toch heeft hij ons (en toeschouwers) opnieuw verbaasd met zijn ongelooflijke inzet, creativiteit en talent.

Bedankt, Anthony!
Het was een eer om (weer) met je te spelen. We spreken elkaar!

Nou, tot zover. Zie jullie zaterdag!
 

++++++++++

We zullen ongetwijfeld nog op een en ander terugkomen, hopelijk ook met wat meer foto's.

Ondertussen bereiden we ons alweer voor op het volgende optreden, aanstaande zondag in Quelderduyn. Een echt festival deze keer, met een hoop leuke bands; PRB-Experience, Da Cheez Dippaz, Ztorm, Monkey Blue Monkey en nog veel meer, dus we verwachten dat ook dat een aardig muzikaal feestje zal worden.

Aangezien onze eigen Bert pas half mei weer boven water is, zullen we de optredens in Superpool en Quelderduyn doen met Anthony Schouten op drums, dus als je Signs nog eens in de originele bezetting wil zien spelen dan mag je dit niet missen, lijkt ons.

We hopen jullie allemaal te zien (vooral de supporters van het eerste uur, you know who you are!) om het heugelijke feit van ons jubileum samen met ons te vieren!

::Maandag, 19 februari, Hans - Oh. Ja. De Blog! Tijd voor een update. Echt, hoewel het schandelijk gebrek aan updates alhier anders doet vermoeden, we zijn erg druk met allerlei dingen.

Uhm.. waar waren we gebleven? Oh ja, het Scheepsbandtournooi. Nou, we werden eerste in de categorie "wal-instellingen" (geweldig! Maar vraag me niet wat dat inhoud) en tweede "overall', dus aan het eind van de avond gingen we met twee schitterende bekers naar huis! Jippie! Kortom; de jury was erg over Signs te spreken, maar vond ons misschien toch te professioneel om ons te laten winnen in wat -uiteindelijk- toch een tournooi voor gelegenheidsbands is. Terecht, en daar ging het ook uiteindelijk niet om, natuurlijk. Wat telde was dat we een hele leuke avond hadden, en wat mij betreft een van de beste optredens van de laatste jaren hebben gedaan. Waarin bleek hoe ontzettend leuk we het nog steeds vinden om samen deze muziek te spelen, en dat we daar nog lang niet klaar mee zijn.

Dus. What's cooking in het Signs kamp in 2007? Een nieuw jaar, nieuwe oefenruimte, Ron een nieuwe gitaar, Marcel een nieuwe CD, nou, een heleboel eigenlijk. Hoewel onze Bert op dit moment zich opnieuw 20.000 mijlen onder zee bevind, zijn we bezig om een vervangende drummer in te werken.
Nee, schrik niet, Bert is en blijft gewoon onze drummer, maar aangezien zijn werkzaamheden bij de onderzeedienst nogal zijn geintensiveerd (hij moet dit jaar weer een aantal keer varen) hebben we gezocht naar een oplossing. En dat betekent dat we zijn gaan zoeken naar een invallende drummer, een 'supersub', zogezegd. Geen makkelijke beslissing, trouwens. We hanteren als band eigenlijk altijd het principe van "samen uit, samen thuis", maar een afwezigheid van acht maanden van een van de bandleden is gewoon te lang, en ik weet niet of de band nog zo'n periode overleeft. Daar hebben we uiteraard uitgebreid met Bert over gesproken, en we hebben de beslissing dan ook samen genomen. Hoe dan ook, de oplossing diende zich aan in de persoon van Anthony Schouten.

"Huh?! Anthony?" hoor ik jullie denken, "Is dat niet...?!"

Jazeker! Niet alleen de allereerste drummer, maar bovendien de mede oprichter van Signs. Hij stelde zelf voor om ons uit de brand te helpen, en tot onze grote vreugde zei hij dan ook meteen ja, toen we hem officieel vroegen of hij misschien zin had om zonodig in te vallen als Bert op reis is. Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht. De muzikale break-up 16 jaar geleden was voor beide partijen nou niet geheel pijnloos te noemen, maar in 16 jaar veranderen mensen veel en we hebben allemaal een hoop bijgeleerd. Bovendien wisten we dat Signs, ook voor Anthony, nog altijd iets speciaals betekende. Toch was het bijna griezelig hoe makkelijk we de draad weer op pikte. Vorige week woensdag hebben we dus voor het eerst sinds 1990 weer eens samengespeeld en, nou ja, ik kan niet anders zeggen dat het voelde als vanouds. Bijna moeiteloos -althans zo leek het- pikte Anthony de nummers op en gaf er zijn onnavolgbare eigen draai aan. Een erg goed gevoel. En Heer Schouten bewees eens te meer wat een geweldige drummer hij is.

Leuke bijkomstigheid is dat deze 'reunie' precies valt in het 20ste jubileumjaar van de band. Er zitten een aantal optredens aan te komen waarvan we er dus een paar met Bert en een paar met Anthony op drums zullen spelen. De originele bezetting zogezegd, beter kun je een jubileum niet vieren, lijkt me! Fans van het eerste Chimera-uur, opgelet. Er staat nog niets zwart op wit, en we kunnen nog geen details geven, maar deze optredens zullen naar we verwachten plaats vinden zo eind april, begin mei. We laten het op tijd weten. Maar, nogmaals, het is niet zo dat Anthony nu de nieuwe drummer is, dat is en blijft Bert. In ieder geval is het voor Ron, Marcel en mij wel een onvoorstelbare luxe om terug te kunnen vallen op twee van zulke geweldige drummers als Bert en Anthony.

Oh! Nog één ding. Hip als wij op onze ouden dag immersch zijn, hebben wij een MySpace pagina geopend. Niets spectaculairs, maar het leek ons niettemin misschien nuttig om ons in de MySpace community te begeven. Maar, zoals pijnlijk blijkt, hebben we nog geen enkele 'friend', aldaar. We voelen ons toch wat treurig en eenzaam. Dus, heb je zelf een MySpace account, of ken je iemand die met ons zou willen linken, laat het ons weten en we wisselen gaarne links uit. Of 'adds', hoe noem je die dingen?

+++++++++++++++++

::Maandag, 20 november, Hans - Eéééééééennnnn... daar zijn we weer!
Is DAT schrikken!?

Tja, het heeft een tijdje geduurd *kuch*, en ik vond het dan ook hoog tijd om weer eens een blogje te plaatsen!

Het lijkt me raadzaam om maar eens te beginnen met uit te leggen waar we toch in sjeezusnaam al die tijd gebleven waren.

Nou; Ron, Marcel en ik waren meestijds gewoon waar we meestal uithangen (thuis, werk, kroeg en concertzalen, afgewisseld met eindeloze contemplatieve wandelingen door de vrije natuur, uiteraard). Maar zo niet onze drummer Bert, die, noeste zeeman als hij immers is, door de Koninklijke Marine op maar liefst DRIE achtereenvolgende missies werd gestuurd aan boord van onderzeeboot Hr.MS. Walrus. En ook nog eens drie behoorlijk lange missies, zodat hij in totaal meer dan een half jaar is weggeweest. Zelfs voor Marcel, Ron en mij was het een beetje een verrassing dat hij zolang wegbleef. Pas vorige week zag ik hem voor het eerst sinds april terug.
Kortom; een soort gedwongen en onverwachte sabbatical voor Signs, helaas, maar met alle begrip voor Bert's dappere opoffering voor Vorstin en Vaderland, natuurlijk! :-P

Enfin, het belangrijkste is dat Bertus weer terug is, zodat we eindelijk weer eens met de band aan de slag kunnen. Dat doen we dan meteen ook maar goed, want aanstaande donderdag hebben we ons eerste optreden alweer. En niet zomaar eentje, nee nee: we nemen deel aan het befaamde Scheepsbandconcours.
Jawel, het Scheepsband-concours!
"Maar... maar jullie zijn toch geen scheepsband?", hoor ik jullie denken. En inderdaad, nou zit er maar eentje van ons daadwerklijk op een schip, maar dat schijnt, zo heb ik me laten vertellen, geen donder uit te maken.
Zoals je je misschien herrinnert hebben we daar ook al eens eerder gespeeld in 2004 (grote zaal bomvol met muziekliefhebbende matrozen en ander marinepersoneel plus aanhang, waarbij het bier rijkelijk vloeit) en dat was echt heel erg leuk, dus toen de kans zich aanbood hoefden we er niet lang over na te denken. Eindelijk weer eens spelen en een mooie gelegenheid om de terugkeer van Bert te vieren. (Helaas is het SBC op het terrein van de Marine, dus niet toegankelijk voor niet-marinemensen, hoewel introducees beperkt zijn toegestaan.)

Dus geweldig zo'n optreden, maar wel erg kort dag. Zeker ook omdat we de WO2 bunker, die ruim tien jaar voor onze oefenruimte moest doorgaan, eindelijk vaarwel hebben gezegd. Zelfs ons begon de bedompte schimmellucht en de onophoudelijke reeks inbraken tenslotte een beetje tegen te staan. In ieder geval hebben we er een prachtige nieuwe ruimte voor in de plaats gekregen, en ik kan niet wachten om daar te gaan oefenen.

Door deze verhuizing waren we sinds Bert's terugkeer wel een hoop tijd kwijt aan het opruimen en verhuizen van spullen e.d. en als gevolg hebben we de gelegenheid om slechts eenmaal te repeteren. Nu maar hopen dat dat genoeg zal zijn om de roest uit de vingers te spelen en in de buurt van ons oude niveau te komen.
Ach, moet lukken, we spelen donderdag een vrij korte set van een klein half uur en we hebben wel gekkere dingen gedaan. In de loop van de volgende week zullen we uiteraard verslag doen over hoe we het ervan afgebracht hebben.

Nou, tot zover de stand van zaken (ik merk dat niet alleen de basvingers wat roestig zijn, ook de blog-vingers zijn nog wat onwennig). Uiteraard hebben we nog veel meer nieuws en er staan nog wat andere optredens op stapel, maar dan hebben we het over 2007, dus dat heeft geen haast.

Hou de site in de gaten. We zijn terug.:-)

++++++++

:: Zondag, 9 april, Marcel - News from the Western Frontier. In fact you can't get more West from Den Helder without getting wet feet in the North Sea. The 25th of March we had a great gig at Cape Holland. The hall wasn't sold out completely, but it sure was fun playing here. Den Helder, being a naval city, the timing for the concert was perfect because we had an international fleet visiting our home town. So, if any of you from Greece, Italy, Spain, France, Germany, Poland, Turkey, UK or US read this, greetings to you, and especially the Canadian guys from the 'Athabascan'.
I'm glad you liked our Rush-covers. Again, timing couldn't be more perfect. Too bad you were sailing off just an hour too early for me to get some copies of our Source Code-CD aboard...

We started playing a few songs from our demo-cd Source Code, "Scanner", "Phenomena" and "Kings of Disneyland". After this we played two songs of Rush, "YYZ" and "Limelight". I was a bit nervous about these songs because I knew we had to do them near perfect having Canadians watching. Well, we got cheers instead of beer thrown at us, so I guess whe did it right.

Then it was time to introduce some of the songs from our upcoming full
length CD, "Cryogenic Jetlag", "Shadows of the Lesser Gods" (both performed earlier), and a first time performance of "Zero Gravity". With ridiculous unisono parts of both Ron and me, wild drums and watercooled bassparts this almost to a nervous breakdown at my end I was really anxious about the reaction from the audience. But it turned out great and, without being arrogant, I think we kicked *ss.

Before we played our last songs of the set, "Trial and Conviction" and
"Knots and Tangles" from the 'old days', we did our version of the Rush song "The Spirit of Radio". After some time-stretching, 72 minutes of playing instead of 60 we were asked to play it was time to get off stage and make room for "The Unforgiven", Metallica's European Coverband No. 1. And no doubt about that, they really make a great show. They really come close, in fact I've seen Metallica once and they screwed up back then, even stopping in the middle of a song, where "The Unforgiven" just kept on rolling like a steam train.

But.... Wait a minute, do I hear a voice inside my head (yet another one!) ordering me to release the Source Code? Man, Bill Gates still doesn't do this after 20 years. Well ok then, that makes him a billionaire and us.... well, a bunch of poor musicians with nothing more than the urge to write songs and a few slices of bread next to a glass of water to feed our beloved children. I'll undergo the punishment from the other bandmembers with honour, though I'm sure it involves whips, wooden stakes or even being forced to watch the entire series of Dallas from Ron's DVD-collection...
Aaaargh!!!

Hey, at least take the time to read this blog before 'Rush'ing of to the
download section, because I do have something to ask from you too. ;-)
Here's the deal, and I know you're thinking "Aha, so there's the catch". And "YES, here it is".

As you can see on our Review section (and these reviews have not been edited to make us look good), critics are fairly enthousiastic about our music. If reviews were paving the road to eternal fame and fortune we would be able to at least make a decent living. We wouldn't be as rich as dear Bill, but maybe would make it to the Fortune 50000? Unfortunately Murphy's Law is all around, and probably especially in music business. And that's were YOU come in, with even a profit for you too. Just for the fun of it let's think of a slogan: "MAKE US P(l)ay". The thought behind it is this:

1. Download our Source Code for free, you'll get the artwork too;
2. Play it loud, brainwash your friends, make them download it too;
3. Take the Source Code to your favorite bar, make the DJ play it, be
mysterious like you've found the fountain of youth;
4. After you've made him listen tell the owner of the bar you are our
manager;
5. Contact us to hear what we expect to get paid covering costs;
6. Add some amount of money to make your efforts worthwhile, because there IS a lot of organising stuff you'll be confronted with (but don't overdo it, both work and the amount of money you'll want for it);
7. Get back to the owner and tell him you talked to us and he's going to be honoured with our presence. DON'T tell him we're desperate to play no matter what.
8. Doing this you'll get our eternal gratitude, and that's even more
important than the money you'll make, right?? Sure!!!

OK, I'm done with this blog. Just head of to the mp3 section in lines
of two and remember: MAKE US P(L)AY!!!!

+++++++++

Zaterdag, 18 maart 2006, Hans - Hoog tijd voor een korte update, want ik heb al een aantal emailtjes gehad met de vraag of ons optreden met Dream Theater Tribute band Solid Vision op Cape Holland wel doorgaat.
Ja, het optreden gaat wel door, maar dus niet met Solid Vision. De band en de organisatie kwamen er kennelijk toch niet helemaal uit.
Beetje jammer, dat wel. We hadden erg graag Solid Vision willen zien en horen spelen, maar de organisatie heeft voor een uitstekende vervanger gezorgd: The Unforgiven. Naar verluidt de beste Metallica Tribute band van Europa.

Hoe dan ook, ons optreden op 25 maart gaat dus gewoon door.

En, ten overvloede, omdat een aantal websites en kranten misschien anders doen vermoeden: Nee, ons optreden zal GEEN Tribute To Rush worden, maar naast ons eigen werk zullen we  WEL een paar nummers van de Canadezen spelen.

Zie jullie zaterdag!

P.S. Hou de site in de gaten, want we hebben binnenkort een kleine verassing in petto...


++++++++

Woensdag, 15 februari, Bert's LOG. - Daar ben ik weer. Nee, niet op weg ergens naar een ver land. Gewoon in Den Helder. Er werd mij fijntjes verzocht een teken van leven te geven :-)
Dus... dat wil trouwens niet zeggen dat ik (we) stil zitten. We
oefenen volop, en met nieuwe uitdagingen. Het nieuwste nummer van Ron krijgt al een lekkere vorm en ik vind hem in ieder geval gaaf om te spelen. Waarschijnlijk spelen we deze in maart op Cape holland.
We zijn ook gevraagt om een paar Rush nummers te spelen. Op zich niet zo'n probleem, maar hebben die niet een of andere N. Peart drummen?
Ja dus. Een onwijs strakke, inventieve, creatieve, snelle, harde, veel (noten), te gekke drummer...
Ja, en dat mag Bertje dan maar weer proberen na te doen.
"Appeltje eitje" zeggen sommigen. Ehh... ik niet. Daar ben ik echt voor moeten gaan zitten. Helemaal geen 4 kwarts maten en meer van dat. Nee. Ik gebruik ieder vrij minuutje thuis om me op een komplete drumkit a la Peart (lees: snare met nylon vel) een paar nummertjes eigen te maken. Ik zeg nog niet welke, daar wacht ik nog mee... Maar niet de minste, zeker voor fans!
En laat ik dat nou ook zijn. Meeeeeeeeeen! Wat ben ik jaloers op zo'n band.

Maar nu weer over mezelf en SIGNS. We zijn druk bezig met ons zelf aan te bieden(?) aan diverse mensen in de muziekwereld. 2005 was een leuk jaar, maar we willen nog steeds meer. (kuip, ahoy en dat soort plekjes :-).
Ik hoop verder dat we op Cape Holland, of ergens anders in den lande "vrienden van SIGNS" mogen ontmoeten. Ik zeg, hoe meer hoe beter!

Zo, ik ben uitgeluld, nu de rest maar weer :-)
Greetz,
BERT

+++++++

:: Zaterdag 21 januari, Hans: "En toen was het stil", zei Marcel in de vorige blog. Sterker nog: het bleef stil...
"Wat is er toch met die band van jullie aan de hand?" begon een aantal mensen zich al ongerust af te vragen. "Is Signs dood, of zo?".
Nee.
"Ziek dan, misschien?"
Nee, ook dat niet. Maar, toegegeven, we hebben wel een hele tijd erg rustig aangedaan. We hadden even wat anders te doen, zo simpel ligt het. En eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat -bij mij althans- de motivatie de afgelopen maanden niet optimaal was. Niet wat betreft de muziek of de band, mind you, maar wel de management- en promotionele activiteiten. Zoals bekend hebben we geen management en doen dus alles zelf. Een taak die ik vrijwillig op me genomen had, maar waar ik de laatste tijd nou niet direct... uhm... de meeste voldoening uithaalde. Iedereen die ooit serieus heeft geprobeerd om in het huidige bandjesklimaat een band te managen, zal weten dat het een behoorlijk frustrerende bezigheid kan zijn en waar vooral een lange adem voor nodig is. Nou, die lange adem was bij mij een beetje op. Hoog tijd dus om die batterij weer op te laden, vond ik. Gelukkig is Marcel bezig om die taken een beetje te verdelen en hoef ik me daar op dit moment godzijdank minder druk over te maken.

Maar ja, doordat de zaken een beetje stil lagen was er dan ook evenredig weinig nieuws te melden, zoals jullie gemerkt hebben. Dat betekent overigens niet dat we helemaal niets gedaan hebben. Integendeel, vooral de afgelopen twee maanden hebben we veel samen gespeeld, lekker geexperimenteerd (lees: lekker aan lopen klooien) en zelfs behoorlijk serieus bezig geweest: we zijn goed op weg met nieuw materiaal en het opbouwen van een nieuwe set.
Want eind maart zullen we samen met de Italiaanse progrockers Solid Vision een of twee optredens doen. Binnen progkringen staat die band bekend als een van de beste Dream Theater tribute bands van Europa en in dat kader vroeg de organisatie of wij geen zin hadden om "iets van RUSH" te spelen. Maar alleen als we het leuk vonden.
Tja, nou houden we ons normaal gesproken niet zo bezig met het coveren van andere bands, maar het leek ons eigenlijk wel weer eens leuk -en in dit geval ook toepasselijk- om een nummer van de Onnavolgbare Canadezen in onze set te stoppen. Verstokte Signs-fans weten misschien nog dat we dat ook eind jaren tachtig regelmatig deden. Kortom, we besloten het weer eens te proberen. Op goed geluk, we hadden de nummers al in geen 15 jaar meer gespeelt...
En wat hadden we een lol! Dus was het eerst maar een nummertje, vervolgens leek het ons ook wel leuk om ook die andere te spelen. En ten slotte kwam er zelfs nog een derde bij! De kans is dus groot dat we drie Rush-nummers zullen spelen. Ik zeg nog niet welke, maar iedere Rush fan zal ze zeker kennen. We hebben ons beperkt tot Rush oude stijl (denk aan Moving Pictures, Permanent Waves, etc), voor ons toch de hoogtij dagen.
En voor alle Signs-puristen die zich zorgen maken of we onze ziel niet verkopen: Nee, hoor. 75% van de set zal gewoon uit Signs nummers bestaan, voornamelijk nieuw werk, maar we hadden gewoon te veel plezier bij het herontdekken van een van onze voornaamste inspiratiebronnen. En ach, als Rush zelf op hun laatste cd hun eigen oude helden besluiten te coveren, wie zijn wij dan om dat niet te doen, zo dachten we... ;-)
Dus, om misverstanden te voorkomen, een echte "Tribute to Rush" zal het optreden niet worden.

Goed. Verder nog nieuws? Nou, op geluidstechnisch gebied zeker! Zo is Ron, tot ieders niet onaanzienlijke verrassing helemaal back to basics. Op een goede dag besloot hij alle digitale effectapparatuur bij de vuilnis te zetten en stante pede terug te keren naar de oorsprong. Met als gevolg een killer buizenversterker en een podium dat nu bijna compleet gecovered wordt door ouderwetse effectpedaaltjes in alle soorten, maten en kleuren. Tube screamers, choruses, flangers, weet ik wat nog meer allemaal. En ik moet zeggen: het klinkt geweldig! Het gitaar geluid is merkbaar warmer en natuurlijker (en bovendien is het altijd leuk om Ron te zien tapdansen :-)
 
Bert lijkt daarentegen juist de tegenovergestelde richting ingeslagen en is begonnen met electronische pads aan zijn drumkit toe te voegen. Het verkeert nog in de experimentele fase, dus of hij dit alles ook daadwerkelijk het podium mee op zal slepen is ook voor ons nog een verassing.

En ik? Ja, ik ben weer terug bij mijn oude maar hardnekkige liefde: De bijna antieke Rickenbacker 4001 weer van stal gehaald. Na de laag stof er af te hebben geblazen, bleek ze nog altijd kwa uiterlijk en karakter de sonische love of my life. Maar, zoals dat nu eenmaal gaat bij oude liefdes, een minnares ook met behoorlijke nukken. Vooral live is het -voor mij althans- bijna onmogelijk geweest om er een behoorlijk geluid uit te krijgen. Nu wil het toeval dat ik me een maandje of twee geleden een Hartke Bass Attack pedaal heb aangeschaft en dat lijkt- sprak hij voorzichtig- de magische formule. Plotseling lijkt mijn schatje zich te laten temmen en klinkt zoals ze kan en zou moeten klinken. Helemaal naar mijn zin is het nog niet, maar de kans is heel groot dat ik de volgende keer weer als vanouds op Ricky sta te knorren.
Als zij het wil, welteverstaan.

Nou, voorlopig genoeg intieme details, lijkt me. Ik hoop dat ik met deze lange blog de afwezigheid een beetje heb goedgemaakt. We hebben ons plechtig voorgenomen om jullie alhier toch weer iets vaker op de hoogte te houden van het wel en wee van Signs.

P.S.
Oh! En gelukkig Nieuwjaar iedereen!

++++++

:: Woensdag, 8 juni, Hans - Sorry, heel kort Blogje deze keer. TIJDGEBREK! Dus nog even geen verslag van ons optreden in Schiedam, helaas, maar ik beloof dat de volgende keer zeker goed te maken. Ik heb die dag een behoorlijk aantal foto's gemaakt, dus misschien maak ik er wel een soort fotoverslag van. Of zoiets. Komt goed.

Op het moment zijn we druk bezig een set voor te bereiden voor het Zeerocks Festival in Petten aan Zee, aanstaande zondag. Maak je geen zorgen over het slechte weer, want het evenement zal gehouden worden in Bar/Dancing De Branding, dus binnen. Vanaf twee uur 's middags tot 's avonds laat zullen er allerlei bands spelen. Van Top 40 tot keiharde hardcore, dus behoorlijk gevarieerd en voor elck wat wils. Wij spelen voor de verandering al vrij vroeg (om ongeveer drie uur 's middags), dus voor ons een mooie kans om de kindertjes (de Signs-offspring) eindelijk eens te kunnen laten zien en horen wat pappa en die drie andere weirdo's nou eigenlijk precies doen met die band.
Hmmm. Laten we hopen dat ze er geen traumaatjes aan overhouden...

Voor zover ik begrepen heb, is het festival trouwens een initiatief van zo'n beetje dezelfde mensen die vroeger het befaamde Seapop-festival organiseerden. Inderdaad, hetzelfde festival waar Signs ooit, in een ver, grijs verleden in de Noordpop-finale stond te spelen. Als jonge broekies tussen toen grote namen als Herman Brood, Fatal Flowers, Candy Dulfer en Fischer Z. Die Noordpop finale wonnen we overigens niet, maar we hebben aan het festival desondanks toch dierbare herinneringen overgehouden. Het wordt zondag dus een optreden met een ietwat nostalgisch tintje, zullen we maar zeggen... ;-)
 

+++++++

:: Maandag, 30 mei, Hans - Korte update, we hebben nog wat laatste details over het optreden aanstaande vrijdag in Total Music. Eyes Can't See zal als eerste spelen om ongeveer half tien, daarna komen wij om een uur of elf. De toegang is helemaal gratis. Je kunt Total Music vinden aan de Calandstraat 111 te Schiedam.

Oh ja, en we hebben twee nieuwe mp3'tjes aan de site toegevoegd. Jurrie Teeuwen uit Gouda was zo aardig om het hele optreden in Loose End Reeuwijk vast te leggen en stuurde ons vorige week de mp3's daarvan. Tot onze verassing klonk het helemaal niet slecht! Nou ja, voor een live opname vanuit de zaal dan. Als kleine verrassing hebben we dan ook besloten om twee van die "bootlegs" op de site te zetten. Openingsnummer Scanner (5.7Mb)
en het spiksplinternieuwe
Shadow Of The Lesser Gods (6.3Mb). Primeur dus op de site!

Let op: Stel je er niet al teveel van voor. Zoals gezegd, het zijn met beperkte middelen (twee microfoontjes in de zaal) geregistreerde live-opnames. Het gesis dat je herhaaldelijk hoort is trouwens de rookmachine. Verre van perfecte opnames, maar ze geven -denken we- toch een aardig beeld van het concert in Loose End.

Enjoy!

En tot vrijdag...

:: Woensdag, 25 mei, Hans - Zo, weer terug van een kleine Blog-vakantie, want dankzij de bijdragen van Marcel en Bert had ik lekker een maandje Blog-vrij! Hoogste tijd voor een update mijnerzijds uit het Signs-kamp, lijkt me.
Ik heb in ieder geval tijd genoeg gehad om te herstellen van het desastreuze optreden in Superpool!
Nah. Geloof me; zo erg was het nou allemaal ook weer niet. Ondanks alle technische malfunctions toch best lekker gespeeld. Hoewel Bert daar misschien nog steeds anders over denkt. Ik heb onze trommelaar zelden zo terneergeslagen het pand zien verlaten als die avond (of moet ik zeggen ochtend?). Ik heb hem later die week dan ook maar voor een etentje uitgenodigd, en dat heeft hem er -geloof ik- wel weer enigszins bovenop geholpen. Hoewel de aanzienlijke hoeveelheden bier en wijn en de politieke discussies (we waren het gelukkig volkomen oneens) die daaruit voortkwamen een betere remedie bleken... :-)

Maar toch, het blijft merkwaardig dat zoveel dingen tegelijkertijd fout (of kapot) kunnen gaan tijdens een optreden. Pure pech.
Hoewel? Misschien steekt er achter het breken van mijn E-snaar misschien toch meer dan alleen maar pech.
Jaja, U leest het goed: ik heb het hier over SABOTAGE!
Zo af en toe vind mijn tweejarige dochter het namelijk leuk om op pappa's bas te spelen. En ik, als verantwoordelijke, broad-minded vader die dochterlief uiteraard graag stimuleert in haar muzikale interesses, laat haar dan maar even haar gang gaan. Meestal zet ik 'r met bas en al op de bank en zolang ik geen vitale onderdelen hoor afbreken (van de bas, bedoel ik), laat ik 'r maar lekker een beetje aanklooien. Vaak is ze het toch al snel weer zat (haar ambities liggen meer op het vocale vlak, volgens mij) en zet ik de bas weer terug op een veilige plek (voor zover die uberhaupt bestaan in het geval van tweejarigen). Deze keer echter was ze wel erg enthousiast bezig en ik besloot er effe een kiekje van te maken. Leuk voor later, dacht ik nog. MAAR, bij nadere bestudering van de bewuste foto viel me toch op dat mijn kleine spruit wel allejezus hard aan die E-snaar zit te trekken! Geen wonder dat die dingen breken!
Kortom; ik heb met 'r gepraat, maar ze blijft hardnekkig ontkennen dat er opzet in het spel was. En dat ik bovendien niet zo moet zeuren, want snaren breken is in haar ogen juist cool en ook heel erg rock 'n roll.
Dus, mocht ik tijdens toekomstige optredens toevallig snaren breken, dan weten jullie in ieder geval hoe dat komt en bij wie je moet klagen.
Soms ben ik bang dat ik de vrouwelijke Sid Vicious heb voortgebracht.

Anyway, wat doen we verder zoal? We hebben in een vlaag van inspiratie het nummer State of Seagull eens flink onder handen genomen. We waren er nog niet helemaal tevreden over, en er een heel ander nummer van gemaakt. Het is nog niet af op dit moment, maar het lijkt er een stuk spannender op geworden. We houden je op de hoogte.

En verder zijn we natuurlijk begonnen ons voor te bereiden op het concert volgende week vrijdag met Eyes Can't See.
Kon wel eens een leuk optreden worden. We hebben nog nooit in Schiedam gespeelt en Total Music is volgens eigen zeggen "het gezelligste muzikantencentrum van Rotterdam en omstreken", dus dat belooft wat. Er hebben al aardig wat grote namen gespeeld, mooie zaal, goed geluid en leuk licht, is mij verzekerd, dus daar zal het niet aan liggen. Bovendien kijken we uit naar de hernieuwde kennismaking met E.C.S, die ooit al eens samen met ons op Lentepop speelden. Toen stond hun project nog in de kinderschoenen, maar tegenwoordig hebben ze een ware Rock-Opera uit de grond weten te stampen. Geweldig! Op hun site zijn een aantal filmpjes en mp3's te beluisteren en dat klinkt behoorlijk indrukwekkend allemaal. Ik kijk er echt naar uit om ze live aan het werk te zien, met name die twee geweldige zangeressen.

Nou, tot zover. Genoeg vakantie. Aan het werk.

+++++++++

:: Maandag, 25 april, Hans - Zoals ik vorige week al zei: het wordt LAAT aanstaande Koninginnedag in Superpool! We kregen zojuist bericht dat we pas om 1.15 spelen. Volgens de organisator "de beste tijd om te spelen, omdat het dan op z'n drukst is!"
Hmmm. Het uitgaanspatroon van het Helderse publiek kennende zou hij wel eens gelijk kunnen hebben, maar ik hoop dat wij ons drankgebruik tot die tijd dusdanig weten te beperken, zodat we uberhaupt nog in staat zijn om te spelen. Dat word vooraf alleen cola drinken, ben ik bang...

Nou ja, evengoed kijken we er naar uit. Als het net zo'n succes word als vorig jaar, dan staat iedereen een leuke muziekmarathon te wachten. Veel en vooral leuke bands ook, voor zover ik ze ken. Zo zullen o.a. ook A Day’s Work, Ashen, Solid Rock, Suzannes Garden en Encircle optreden, dus een afwisselend en goed gevuld festival. En GRATIS bovendien...

In ieder geval lijkt het me voor ons zaak om deze week voldoende rust te nemen, een gebalanceerd dieet te volgen en niet te vergeten onze vitamientjes te slikken, zodat we zaterdagnacht op het juiste moment weten te pieken :-)

Zie je daar!

+++++++++

:: Woensdag, 20 april, Hans - Oh ja, de Blog! Bijna vergeten om weer eens wat te melden alhier. De tijd vliegt... Net zoals ik de vorige keer helemaal vergeten was het tweejarig bestaan van dit onvolprezen Blog te memoreren.
Nou ja, bij deze dan.
Twee jaar van nieuwtjes, feiten en wetenswaardigheden(?). Maar, eerlijk is eerlijk, vaak ook gewoon slap gelul over het bandje waar we zoveel plezier aan beleven. Marcel, Bert en ik vinden het nog steeds erg leuk om te doen. Hoewel het soms best lastig is onderwerpen te verzinnen, vooral in de wat stille perioden; Waar zullen we het nu weer eens over hebben? Maar het nog steeds groeiende aantal trouwe lezers maakt het de moeite meer dan waard, hoor. Blij om te melden dat de site vorige maand zelfs een recordaantal bezoekers mocht begroeten. Hulde!
Voorlopig bloggen we dus gewoon fijn verder :-)

Anyway, what's cookin' in het Signs-kamp? Nou, om de waarheid te zeggen: niet veel. Zoals altijd tussen optredens door. We zijn wel bezig met alweer een nieuw nummer, maar het is nog te vroeg om te zeggen hoe het ongeveer zal gaan klinken. Tot nu toe is het slechts nog een vaag idee, maar we werken er aan.

Verder hebben we weer een aantal mooie foto's van het optreden in Loose End door Astrid toegevoegd (klik hier of op haar eigen site). Ze zijn weer heel erg de moeite waard, deze keer ook van Bert en Marcel.

En ja, we beginnen ons langzaamaan voor te bereiden op de lange, lange Koninginnedag volgende week in Superpool. Het festival begint al om een uur of twee 's middags en gaat tot diep in de nacht door. Wij zullen waarschijnlijk pas na middernacht spelen. Wordt dus waarschijnlijk een latertje, maar, geloof me, er zal genoeg muziek en bier aanwezig zijn om iedereen moeiteloos de nacht door te helpen.
We houden jullie op de hoogte...

:: Maandag, 14 Maart, Hans - Tijd voor een tamelijk lange update mijnerzijds, want aangezien zowel Marcel als Bert bevangen werd door een vlaag van Blog-inspiratie (daarbij flink geholpen door het geladen pistool dat ik tegen hun slaap gedrukt hield), heb ik ruim een maand blog-pauze gekregen. Dat gaf mij mooi de gelegenheid voor een korte vakantie. Naar Disneyland Parijs, of all places! Mijn 6 jarige zoon zeurde namelijk al tijden mijn kop gek om daar naar toe te mogen, en als zelfbenoemde "King Of Disneyland" kon ik natuurlijk niet thuisblijven ;-)
Tja, wat zal ik er van zeggen; de kleine man vond het geweldig en als je de hagelbuien en tergend lange wachttijden buiten beschouwing laat, vond ook ik het allemaal best leuk. Al kan ik voorlopig even geen Mickey of Donald meer zien...

Laten we het daarom liever over Signs hebben. En gelukklig valt er genoeg nieuws te melden. Zo hebben we er alweer een recensie bij. Deze keer door de britse Andy Read in één van 's werelds bekendste "Progwebsites", de DPRP. En ik ben blij te kunnen melden dat ook deze review alweer positief is uitgevallen.
Korte samenvatting:

"Well, it does take a few spins but this quartet has a pretty listenable take on traditional Prog Rock. Hans de Graaf is a good bass player and vocalist with a good range of tones to his voice and a pretty accent-free diction. Ron van der Park can certainly twiddle those strings, and there's a consistent but not over-bearing keyboard layer throughout. . .
It's a sound firmly entrenched in the 80's but it has a modern touch that stops it from being dated. . .
For fans of Enchant, Ricocher, Pendragon and Fish-era Marillion this is certainly worthy of a closer look.
Conclusion: 7 out of 10"
Lees de volledige review op de DPRP site, zou ik zeggen.

En, zoals Bert in de vorige Blog al schreef, bleek ook het optreden in de Kade -zeker gezien de weersomstandigheden- uiteindelijk best de moeite waard. Slechts 25 betalende bezoekers waren zo moedig geweest om de sneeuwval en spekgladde wegen te trotseren, maar met alle aanwezige bandleden erbij was het toch best nog aardig gevuld.
Bovendien werden we die avond ook nog eens gefotografeerd door fotografe Astrid Sluijter en ik kan niet anders zeggen dan dat de foto's prachtig geworden zijn. Alleen jammer dat de Kade zó duister was, dat het bijna onmogelijk was om -de in zo mogelijk nog duisterder hoeken verscholen- Marcel en Bert op de gevoelige plaat vast te leggen. Een beetje weinig plaatjes van onze onvolprezen toetsenist en drummer, derhalve. Ik heb echter van Astrid begrepen dat ze er ook in Loose End bij zal zijn om dat gemis goed te maken.
Je kunt een aantal foto's hier bekijken of op Astrid's eigen site: www.eyemindpictures.nl 
Hartelijk dank, Astrid!

Helaas bereikte ons zojuist het bericht dat de zanger van Aeolus deze week besloten heeft de band te verlaten, en dus zal Aeolus begrijpelijkerwijs niet kunnen spelen in Loose End op 2 april. Heel erg jammer dat het zo gelopen is, en zoals het er nu naar uitziet zullen dus alleen Profound en wij optreden, maar we zullen er alles aan doen om ook die avond de moeite waard te maken.

P.S. Tussen alle drukte door kregen we het droeve nieuws door dat André van de Wijngaard op 28 februari is overleden. Een groot gemis, want niet alleen beheerde hij jarenlang de leukste kroeg van Den Helder (Charmaine), maar dankzij zijn niet-aflatende enthousiasme en bereidheid ten allen tijden een podium te bieden aan heel veel bands en jamsessies zou de Helderse muziekscene er heel anders voor gestaan hebben. Ik kan wel zeggen dat, zonder André, Signs en vele andere helderse bands niet eens bestaan zouden hebben. In meerdere opzichten zou je hem zelfs de geestelijke vader van Signs kunnen noemen, want niet alleen hebben we elkaar in zijn kroeg ontmoet, maar er ook talloze malen met elkaar tot diep in de nacht gejamd en opgetreden. En er talloze malen gelachen en geweldig dronken geworden. Prachtige herrineringen.

We zullen je missen, Coach.

:: Maandag, 14 februari, Hans - Oei! Ik zie net dat er alweer drie weken voorbij zijn gevlogen sinds de laatste blog. Nou was er ook niet zoveel nieuws te melden, eigenlijk. We zijn met z'n vieren vooral hard aan het werk met nieuw materiaal. Muziek, bedoel ik dan. Zo zijn we bijna klaar met twee nieuwe nummers en dat slokte de afgelopen tijd onze meeste aandacht op. Als ik de teksten ook nog op tijd af weet te krijgen, dan is de kans groot dat we deze nummers ook tijdens ons optreden in de Kade zullen spelen.

Over de Kade gesproken; we hebben iets meer informatie binnen over het optreden. Zo zullen wij op 4 maart de "Prognight" openen om half tien. Aeolus speelt als tweede en Profound sluit de avond af. Alledrie de bands spelen drie kwartier, de zaal gaat open om 21.00 en de entreeprijs bedraagt 4 euro.
Als het goed is krijgen we trouwens wat kaarten opgestuurd, dus je kunt ze ook via ons bestellen. Mail even naar info en alles komt goed.

Nou. Dat was het wel zo'n beetje, wat mij betreft. Ik zal Marcel en Bert eens bestraffend aankijken (ben ik tamelijk goed in, vraag maar na), dus wie weet ziet een van hen kans om ook weer eens een blog te typen en zodoende hun licht te laten schijnen over het fenomeen dat Signs heet. Of zoiets.

Voor degenen trouwens die op een blog van Ron zitten te wachten, dat zou nog wel eens lang kunnen gaan duren, ben ik bang. Maar wie weet. De wond'ren zijn de wereld immers nog niet uit.
En, als goedmakertje misschien, kreeg ik gisteren een paar geinige foto's opgestuurd (klik voor vergroting).
Saxofonist Hans Dulfer bleek namelijk in zak en as te zitten over een nieuw sax-effectapparaat dat hij maar niet aan de praat kreeg.
Who you gonna call?
Ron van der Park natuurlijk! Binnen tien minuten had El Ton het onwillige apparaat zijn ijzeren wil opgelegd en was het ding weer volledig operationeel. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat Heer Dulfer er inmiddels weer vrolijk op los toetert! :-)

(Met dank aan Peter de Vries voor de foto's!)

++++++

:: Dinsdag, 18 januari, Hans - Drukke weken weer, en jazeker, ook met de band, gelukkig. En what's more: We hebben de vertaling van de Poolse recensie binnen gekregen (zie vorige blog). Er waren toch meer mensen die Pools spraken dan we dachten, want we konden zelfs kiezen uit verschillende bronnen! Bedankt allemaal!

Okee, komt ie in 't kort (Voor de volledige recensie zie Reviews):

"Signs keert terug als een zeer volwassen en strakke band. Er is een enorme vooruitgang geboekt in de muziek zelf, de kwaliteit van de composities, de technische vaardigheden en de zangpartijen. Dit alles maakt Source Code een geweldige cd, die de luisteraar heel veel voldoening zal geven bij elke draaibeurt. Nou zou men kunnen aanmerken dat er niet veel nieuws in de muziek zit, deze nauwelijks buitengewone ideeen bevat of dat de band de Amerikaanse prog negeert, maar daar staat tegenover dat Signs op een ongeloofelijke consequente manier zijn eigen muzikale koers vaart, een zeer eigen identiteit bezit  en met dit nieuwe album een reusachtige stap voorwaarts maakt."
(vier van vijf sterren)

Mwah, niet slecht, wat?
Maar er is meer goed nieuws uit Polen: We kregen gisteren te horen dat we afgelopen woensdagavond (12-01) op Alfa Radio Krakow zijn gedraaid.
Artur Chachlowski, degene die de recensie schreef voor de Poolse Metal Hammer, presenteert op deze zender een radio-programma (MLWZ, klik op "Playlist"). Aangezien hij behoorlijk enthousiast was over Source Code, besloot hij een nummer van de cd te draaien. En dan niet zo maar eentje, maar tussen bands als Marillion en Arena kregen de Poolse luisteraars meteen de onverkorte, tien minuten durende versie van Knots & Tangles voor hun kiezen!
(Voor wie wil weten hoe Signs in het Pools werd geintroduceerd (en geen tijd heeft om de hele uitzending te beluisteren) hebben we er toch maar even een soundfiletje van gemaakt...)

We zijn er uiteraard heel erg gelukkig mee!
Niet alleen omdat dit -voor zover bekend- Signs' debuut is op een buitenlands radiostation, maar dan ook nog eens op een lokaal station in Krakow, een stad met meer dan een miljoen inwoners!
Helemaal goed, dus. :-)

Dziekujemy, Artur!

+ + + + + +

:: Vrijdag, 7 januari, Hans - Gelukkig nieuwjaar, allemaal!

Blij om te melden dat Signs het nieuwe jaar alvast voortvarend is begonnen. Zo zit de eerste oefening van 2005 er inmiddels alweer op, waarin we meteen behoorlijke vorderingen hebben gemaakt met een nieuw nummer van Ron. Het is nogal moeilijk om het te omschrijven; een lang, complex nummer met veel tempo- en sfeerwisselingen en het zal waarschijnlijk onderdeel uit gaan maken van ons nogal ambitieuze 'concept-idee', waar we al een tijd over nadenken. Voor degenen die het zich nog kunnen herrineren zal het ongeveer in de traditie liggen van wat we ooit met Chimera deden. Maar dan anders.
Hmm... duidelijk, zo?
Nou ja, jullie horen het wel als we het af hebben :-)

Maar het beste nieuws deze week kwam wel uit Polen. We staan namelijk in de Poolse editie van Metal Hammer. Ik kreeg gisteren een exemplaar opgestuurd en daarin krijgt onze cd (in kleur afgedrukt!) in deze januari uitgave een positieve recensie.

Eeh... dat denken we, tenminste.

De recensie is namelijk in het, tja, Pools. En aangezien ons Pools niet helemaal meer is wat het geweest is (*kuch*), hebben we eigenlijk geen flauw idee wat ze nou eigenlijk hebben geschreven! Edoch, gezien het feit dat Source Code 4 (van de maximaal 5) sterren kreeg toebedeeld, mogen we toch voorzichtig concluderen dat de cd goed bevallen is. En nou schijnt er wel een engelse vertaling aan te komen, maar wanneer dat precies is moeten we maar afwachten.

Intussen branden we wel van nieuwsgierigheid, dus als een van de bezoekers van deze site misschien Pools spreekt (of iemand kent die dat doet) dan horen we het graag. De recensie staat ook online, dus als iemand ons zou kunnen helpen met vertalen, stuur ons dan alsjeblieft even een mailtje.

In ieder geval verwelkomen we natuurlijk alle nieuwe Poolse bezoekers.
Maar ja, hoe zeg je dat in het Pools???

+ + + + + +

BLOG 2004 Archief